Sessiz Ramazan :(

Ramazan ayının 9. günü bugün.Ramazan ayı hep hüzünlendirir beni, annemi babamı anımsarım.
Hiç bir şey eskisi gibi değil diye de hayıflanırım :( Ne güzeldi eskiden bu mübarek ay, akşama kadar aç durmak, ve ezan sesiyle annemin o mis kokulu yemekleriyle doymak, Allah' a binlerce kez şükretmek, bugün de doydum hamd olsun diyebilmek.Şimdi o yemeklerin kokusunu, lezzetini özlüyorum.Çok özlüyorum, geceleri sahurda pişen erişteyi özlüyorum...Hani annem yapmasa da arayip, telefonda da olsa tarifini almayı istiyorum.Anne baba yoksunluğu hiç birşeye benzemiyor, yerini kimse dolduramıyor.Hiç bir zaman büyümeyen o içimdeki çocuk annemi istiyor, babamı istiyor.Hep kolum kanadım kırık kalıyor.Her cümlenin başında şimdi annem olsaydı dedirtiyor.Kimse annem kadar güzel yemek yapamıyor, kimse babam kadar güçlü değil:(

Ramazan ayının bir de sonu var, hani o herkesin beklediği, küslerin barıştığı, büyüklerin ellerinin, küçüklerin de gözlerinin öpüldüğü, tatlıların , baklavaların yendiği Hani o adına BAYRAM denen sabah var...Hani ilk önce Annenin babanın elini öpersinya ... Biz ilk bayramımızda abimlerde toplandık, uzunca bir zaman camda balkonda, erkelerin camiden dönüşünü bekledik, herkes geldi de bir babam gelmediydi o bayram...Yılar geçti de ben alışamadım buna.İlk kimin elini öpeceğimi hep şaşırıyorum, içim yanıyor her bayram...Bayram sabahları çoşku yok evimizde, bayram öncesi alışverişide...Annesiz , babasız geçmiyor bayramlar, tadı yok , hiç yokk :((

Çok özlüyorum, ben annemi ve babamı çok özlüyorum.Zaman herşeyin ilacı derler ama ben alışamıyorum :(