Canım Sıkkın :(

Dün akşam saatlerinde iş yerinde hiç olmaması gereken bir olay oldu.Ben bu gereksiz tartışmanın baş rol oyuncusu olmaktan dolayı çok üzgünüm.Evimizde, anne ve babamın kavgasına, hatta en ufak bir tartışmasına şahit olmadım, evin en küçüğü olarak kardeşlerimle kavga etmedim, sesimi yükseltmedim..Çünkü babam bize herşeyden önce büyüklere saygıyı öğretti.Bize hep bunu aşıladı.Ben dün akşam işyerimde BABAM yaşında bir adamla kavga ettim.
Sebepsiz yere, hiç yoktan. Tek suçum , işle ilgili bir soru sormamdı.Dilim tutulsaydı da sormasaydım, nasıl bir cevap alacağımı bilsem açarmıydım hiç ağzımı.Yine ilk anlar sesimi çıkarmasamda artık dayanamadım..İnsan küçükde olsa karşısındakinden, bir yere kadar dayanabiliyor işte.Sabrım taştı, sinirlerime hakim olamadım, yılların biriktirdiklerini kustum belkide.İş yerimizde sevilen, sayılan bir adam olmadı hiç bir zaman, kavga etmediği çok az insan vardır.Ben 10 yıldır aynı yerde çalışıyorum, işimi , iş arkadaşlarımı çok seviyorum.Halimden çok memnnum asla şikayet etmiyorum, bunca yıldır tek bir kişiyle bile en ufak tartışmam olmadı..Alışkın değilim kavgalara korkarım yüksek sesden , kavgaya karışmaktan hatta şahit olmaktan..

Ama dün akşam en korktuğum olayın baş kahramanı oldum.Bütün sinirlerim alt üst oldu, ellerim ayaklarım titredi, oruçlu olduğum halde, iftar vakti yemekler boğazıma dizildi...Gece yattım uyuyamadım, uyudum rüyalarımda gördüm...Yakıştıramadım kendime..
Yaşanmaması gereken bir olaydı, üzgünüm, hem üzgün, hem kırgın, hem kızgın hem de çok öfkeliyim.O kendini bilmez adama uyupta babamın bana öğrettiği saygı kavramını bir an olsun unuttuğum için kendime çok kızgınım...