Bu sabah...

Bu sabah güne yine acı haberle uyandım :( Eşimin köyde yaşayan yaşlı babannesi ne yazıkki bu sabah hayata gözlerini yummuş .Dün akşam geldi haberi , durumu ağır dendi.Eşim babası ve annesini köye götürüp geri geldi.Sabaha karşı saat 5 gibi telefonumuz çaldı.O saatte çalan telefon sesi ne acıdır tahmin edersiniz.Başımız sağolsun dedi eşim :( Sabah kardeşlerini, amcalarını da alıp gitti cenaze için yine köye.Arabada yer kalmayınca ben gidemedim, işteyim şimdi aklımsa köyde..

Ölüm ne kadar acı, ölümün yaşı yok, cinsi yok...Ölüm işte , adı gibi , Buz gibi...yaşlıydı babannemiz, hastaydı..Ama ne olursa olsun, ölüm kimseye yakışmıyor :( Babanneye bakan hiç evlenmemiş , 40 yaşlarındaki halamız yalnız kaldı hayatta..Gidene mi yoksa kalanamı yanayım bilemedim bu sabah...Ne olacak halamızın hali diye düşündüm...Kimsesiz, yapayalnız...

Düşündüm, çok düşündüm sabah sabah..Hep derim ya, hayat hiç adil değil..Neden herkese eşit davranmıyor .. Neden insanlar ardında sevdiklerini bırakıp , gerçek hayata göç ediyor.Kalanlar bu acıya nasıl dayanıyor..Düşündüm, düşündüm de bir cevap bulamadım.İçim acıdı bu sabah, acılarım tazelendi, gözümün önüne serildi, tüm yaşanan acılar..Feryatlarım, figanlarım...
Offf, desem yıkılacak dağlar...Doluyum yine bugün..,

Rabbim kimsenin sevdiklerini, vaktinden önce almasın yanına...Hepinize sevdiklerinizle, sağlıklı, mutlu günler diliyorum...