En acı günüm, özlemim....

Soğuk bir mart günü, dışarıda erimeye yüz tutmuş griye çalan kar , hava da bir hüzün var, her yer karanlık, kurban bayramının 2. sabahı...Annem ve babam hazırlanmış, yatağımın başına gelip '' biz gidiyoruz '' diyorlar, nedendir bilmem ,'' gitmeyin, hava kötü'' diyorum ben.Ama onlar kararlıdır, 14 gün önce kaybettiğimiz dedemin kabrinin başına gidiyorlar, ellerini açıp dua etmeye, bayramlaşmaya gidiyorlar.Sonunu bilmedikleri bir yolculuğa çıktılar, bizsiz, bensiz....





Saat:15.00 içimde tarifsiz bir sıkıntı, dizlerimi karnıma çekmiş, yüzümü koltuğa dayamış, evde bir başımayken, telefon çalar acı acı...





Telefonu açan ben '' efendim''...


Karşıdan gelen ses '' ben Bilmem ne karakolundan arıyorum, y.... U.... nun evimi acaba '' der..


-Buyrun ben kızıyım, yardımcı olayım...


-Babanız bir trafik kazası geçirdi, karakola gelmeniz gerekiyor.


-Nasıl, nerde, babam nerde, iyimi, konuşabilirmiyim?


-Babanız iyi, ama yakının gelmesi gerekiyor.





O panik ve heyecanla, kime , nerde, nasıl ulaşırım diye düşündüm.Biliyordum, babama , anneme birşey olmamıştı.Babam bildiğim, tanıdığım en iyi sürücüydü, kesin başkası babama arkadan falan çarptı ....





Abime ulaştım, durumu anlattım.Abim çağırılan polis merkesine gitti, ben duramadım, yan komşumuza gidip birşeyler yapmasını istedim.Yengemi ve beni aldı komşumuz, hastaneye götürdü.Birşeyler vardı ve o biliyordu .Hastane kapısında sedyede yatan teyzemdi, sedyenin yanından aşağıya sarkmış bacağı, inim inim inliyor, acılar içinde feryat ediyor, durumu kötü :(





Bizi ambulansa bindirip, teyzemin sevki için tıp fakültesine götürüyorlar, ambulansın o acı sesi hala kulaklarımda.Bir yandan teyzem inliyor, bir yandan ben ambulans şöförüne '' annem nerde, babam nerde, onlar iyi dimi '' diye soruyorum.Zavallı şöför , hiç bir şey bilmediğini söylüyor...





Nihayet tıp fakültesine geliyoruz, mahşer günü gibi kalabalık, herkes orda..Büyük ablam bayram için gittiği köyden kalkmış gelmiş, haberim bile yok.Her yer, asker , polis kaynıyor.Önüme gelene soruyorum, ne olur bişey söyleyin annem, babam nerde..., herkes başka birşey söylüyor...


Biri kolu kırık , biri bacağı kırık diyor...Biri sigortada, biri bu hastanede yatıyor diyor...Göreyim, gösterin nerde diyorum ses yok :( Sonra , bir asker giriyor o koca kapıdan, kırmızı arabanın şöförü '' ölmüş'' diyor..Ben çığlık atıyorum, olamaz diyorum...Sizin arabanın markası neydi diyor, söylüyorum.. Yok o değil, bu başka bir araba diyor, inanıyorum ....





Bir sağa, bir sola koştururken, herkesden medet umarken, karşıdan gelen abimi görüyorum.iki kolunda iki adam, ayaklarını sürüyerek getiriyorlar....Koşuyorum abime, '' annem nerde abi'' diyorum, '' Artık annen benim'' diyor, '' artık annen de , baban da benim '' diyor.





İşte sonrasını hatırlamıyorum, uyandığımda kafamda koskoca bir şişlik, burnumda pamuk, bir hastane odasında buluyorum kendimi.Ne kötü bir rüya gördüm diyorum, kendi kendime..Ama hala etrafım çok kalabalık, ama hala hastanedeyim..Hala heryerde polisler, askerler var...


Gördüklerim, yaşadıklarım gerçek...Gece yarısına kadar hastanede bekliyoruz, evimize getiriyorlar beni , Aman Allahım evde insan kaynıyor, içeriye giriyorum.... Ne oldu, neden hepiniz bize geldiniz, birşeymi var, gidin evimizden, gidinn diye bağırıyorum.





Arkadaşlarım, komşular sakinleştirmek için ellerinden geleni yapıyor, içim yanıyor, ölmek istiyorum.Doğru olamaz, bu yaşananlar gerçek olamaz....Sabaha kadar feryatlar , figanlar kopuyor evimizde...





Sabah olduğunda, sela veriliyor, annem için, babam için...Ne acı bir ezan sesiydi o ....


Bir kamyonun kasasında geliyor kapımıza, tabutlar...Açıyorum, bakıyorum, öpüyorum, doyamıyorum, ağlıyorum, babacığımın gözleri açık, ben kapatıyorum, o açıyor....


Arkada bir araç daha, onun arkasında da henüz 32 yaşında olan teyzem :(



Ondan geriye kalanlar ise, aynı ben gibi, biz gibi yürekleri yanan, içi acıyan, henüz 14-15 yaşlarında 2 kız kardeş :(










O an evimizin önünde bayıldım, kucakta arabaya bindirildim.Önde annem , babam, arkada biz köye gidiyoruz.Anneme , babama mezar olan o köy yollarından geçiyoruz yine...Yine kalabalık, bu sefer daha da kalabalık...Caminin önünden el sallıyoruz anamıza, babamıza, en sevdiklerimize.Her birimizin elinden, kolundan tutan komşumuzun , arkadaşımızın yardımıyla yürümeye çalışıyoruz arkalarından...





Kahroluyorum, canım acıyo, çok acıyo...


Evimiz hiç boş kalmıyor, gelen , giden bitmiyor hiç..


Umutlarım tükendi, yaşama umudum yok artık...


Çok özlüyorum annem seni, çok özlüyorum babam seni...





Yıllar geçti acım hiç azalmadı, yaram hergün kanıyor, daha da çok acıyor ciğerim.

Evimiz bomboş artık, duvarlarda sesiniz yankılanıyor hala...Her yerde, bütün eşyalarda iziniz var, , kokunuz hala duruyor odalarda...

Şimdi siz olmadan bir evlat büyütüyorum, yüzüne bakınca huzur buluyorum.Eskisi gibi bir ailem olması için savaşıyorum.Ben sizsiz büyüyorum, hayat çok zor siz yanımda olmadan, dilediğimde yanınıza koşamamak, sesinizi duyamamak, kanatlarınızın altına sığınamamak, kendimi güvende hissedememek çok zor, çok zor Annem, çok zor Babam..

Çok özlüyorum sizi, ben sizi çok seviyorum, çok...