Sulu gözlü ben..

Dün akşam bir arkadaşımın oğlunun sünnet düğününe katıldım.Sünnet çocuğunu bir taht üzerine oturtmuşlar, 12 dev adam müziği eşliğinde içeriye giriyor...Anne baba önden geldi, arkada taht üzerindeki delikanlı etrafa şeker fırlatıyor..Ortam şen şakrak, anne-baba mutlu, gözleri pırıl pırıl, ben karşı masada ağlıyorum :( Evet evet ağlıyorum.Ama gururdan, seviçten sebebini bilmediğim birşeyden işte.Huu haa dev adam, 12 dev adam.... müziği eşliğinde bile ağlamayı başarildim.Allahım ben ne kadar sulu gözlüyüm... İnsan hiç, sünnet düğününde ve böyle bir müzik eşliğinde nasıl ağlar, ağlanırmı ? Ben ağlarım :) Acıya da ağlarım, mutluluğa da , gurur duyduğumda da...Kendimi düşündüm, benim kuzumun da sünnet düğünü olacak, arkadaşımın oğlunda gözyaşlarımı tutamadıysam, ben paşamın düğününde ne yapacağım :) Allahım bana bu mutluluğu, bu gururu yaşatsın.Bekarlığımda gelin olmaya özendiğimden daha farklı bir heves, özenç var içimde.Sünnet annesi olmak oğlumu o kıyafetler içinde görmek ve hatta ağlamakk istiyorum :) Biz sünnet işini hallettik.Ama düğünümüz henüz olmadı, yaklaşık 4 yıl sonra yapmak istiyorum.Oğlum kendini bilsin, büyüdüğünde bu özel, anlamlı günü hatırlasın istiyorum.Ama daha şimdiden düğünü nerde yaparız, nasıl yaparız, diye de düşünüyorum.Elbise modelerine takılıyor gözlerim.Sünnet annesi olarak çok ama çok şık olmak istiyorum.En güzel davetiyeyi kendi ellerimle hazırlamak, basmak istiyorum.Bu da matbaacı olmanın bir lüksü işte :))Umarim 4 yıl sonra yine size bu sayfadan bu güzel haberi verebilir, davetiyemizi sizinle paylaşabilirim...