Kardeşlik...

Biz 4 kardeşiz, ben ailenin en küçük üyesiyim.1 abim ve 2 ablam var.Bundan 8 yıl önce Kurban bayramı günü trafik kazasında anne ve babamı kaybettim.Henuz 20 yasında, gençliğinin baharinda olan ben, anne ve babama en çok ihtiyaç duyduğum bir zamanda yanlız , kimsesiz kalmıştım hayatta.Hayatin gerçeklerini çok erken yaşta öğrenmeye başlamıştım.Acılar insanı olgunlaştırıyormuş, doğruymuş.Artık hata yapmak gibi bir lüksüm yoktu, kendi kendime yetebilmeli, hayatın bu ağır sorumluluklarını omuzlarımda taşıyabilmeliydim.Çoğu zaman bocaladım, çok çaresiz anlar yaşadım.Yapamadım, yetemedim kendime.Hep bir yanlarım eksik kaldı.Kardeşlerim evli ve çocuklu olduklarından onların bir yaşamı sebebi var, benimse yoktu.Çok çılgınlıklar geçti aklımdan, ölmek istediğim anlar, yaşamak istediğim anlardan bin kat fazla idi.Allah bana öyle kardeşler vermiştiki, abim babam ablalarım annem oldu.Hep yanımda oldular, en büyük destekçilerim kahramanlarım oldular.En ufak bir sıkıntı yaşatmadılar bana,hayatımın boşluğunu doldurmak , yaralarımı sarmak için çırpındılar.Anne babaya benzemesede onlar ellerinden geleni yaparak hayata tutunmama yardimci oldular.Kardeşlik başka, çok başka bir şeymiş.Onlar hayatimdaki en değerli varlıklar.Küçük kadınlar diye bir dizi başladı, ne zaman izlesem kendimi görüyorum o küçük yüreklerde.Allah kimseyi anne babasız, kardeşsiz bırakmasın.Benim hayatımda kardeşlerim vardı, kanatları altına sığınabileceğim abim, ablalarım vardı.Şimdi ben bir anneyim, henüz 4 yaşında dünya tatlısı bir meleğim var.O benim herşeyim, iyiki hayattayım diyebilme sebebim.Onun bir kardeşi, can yoldaşı olsun istiyorum.Bir gün ben bu dünyadan göçüp gideceğim, benim oğlum yanlız kalsın istemiyorum.Dualrım kabul olur inşallah.

Herkese , anne babası ve kardeşleriyle mutlu bir ömür diliyorum.